Ο χώρος
Το Taj Mahal καταλαμβάνει έναν φωτεινό, λευκοβαμμένο χώρο κάτω από εμφανές ξύλινο ζευκτό, με σκαλιστό οξυκόρυφο τόξο σε έναν τοίχο και εμπριμέ επιφάνειες τραπεζιών. Σε αντίθεση με τις πιο σκοτεινές αίθουσες fine dining, εδώ ο χώρος έπρεπε να παραμείνει πραγματικά φωτεινός — μια ινδική τραπεζαρία διαβάζεται φιλόξενη όταν είναι φωτεινή — δίνοντας ταυτόχρονα στο μάτι κάπου να πάει.
Πώς φωτίζεται
Ο γενικός φωτισμός είναι εξ ολοκλήρου έμμεσος. Γραμμικές σειρές LED κρύβονται κατά μήκος του κορφιά και της στέψης των τοίχων, στέλνοντας φως στο λευκοβαμμένο ξύλο ώστε η ίδια η στέγη να γίνεται το φωτιστικό. Επειδή η πηγή είναι κρυμμένη και η ανακλαστική επιφάνεια μεγάλη, ο χώρος γεμίζει ομοιόμορφα χωρίς θάμβωση και χωρίς σκληρές σκιές — κρίσιμο όταν τα τραπέζια φέρουν έντονα σχέδια που ο άμεσος φωτισμός θα μετέτρεπε σε οπτικό θόρυβο.
Η ίδια η στέγη γίνεται το φωτιστικό.
Τόξα, τέχνη και χρωματιστό γυαλί
Το σκαλιστό τόξο δέχεται θερμό φως από κοντινή απόσταση υπό μικρή γωνία, ώστε το ανάγλυφο να ρίχνει τη δική του σκιά και η λεπτομέρεια να διαβάζεται τρισδιάστατα και όχι ως ζωγραφισμένο περίγραμμα — η ίδια αρχή που εφαρμόστηκε στην πέτρα του Daphne’s, εδώ σε γύψο. Στον τοίχο-σημείο, ένα έργο τέχνης σε τοξωτή κορνίζα φωτίζεται από πίσω, με κρεμαστή πρασινάδα από πάνω φωτισμένη από κρυφή ταινία. Κρεμαστά από ψηφιδωτό γυαλί σε πράσινο, κεχριμπαρένιο και πορτοκαλί στέκουν μπροστά στο ομοιόμορφο πεδίο της οροφής· δεν προσθέτουν σχεδόν τίποτα στη στάθμη φωτισμού — είναι εκεί για το χρώμα και την υφή.
Η όψη
Η πρόσοψη μεταφέρει το τόξο προς τα έξω. Η είσοδος περιγράφεται από μια συνεχή γραμμή θερμού φωτός που ακολουθεί το οξυκόρυφο σχήμα πάνω στον λευκό τοίχο, η επιγραφή από πάνω φωτίζεται, και χαμηλά φωτιστικά κατά μήκος της βάσης λούζουν τα τούβλα — ώστε από την απέναντι πλευρά του δρόμου το κτίριο να διαβάζεται πρώτα απ’ όλα ως το χαρακτηριστικό του σχήμα.
