Ο χώρος
Το Dionysos Zonars βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη, και αυτό ορίζει όλο το πρόβλημα. Το φωταγωγημένο μνημείο είναι το φωτεινότερο πράγμα που θα κοιτάξει ο επισκέπτης όλο το βράδυ, και κάθε απόφαση μέσα στο εστιατόριο έπρεπε να προστατεύει αυτή τη θέα αντί να την ανταγωνίζεται. Με υπερβολικό φως μέσα, το τζάμι γίνεται ανακλαστικό: η Ακρόπολη χάνεται και μένει η εικόνα μιας φωτισμένης οροφής.
Πώς φωτίζεται
Η απάντηση ήταν να κρατηθεί σκόπιμα χαμηλή η γενική στάθμη και το φως να μπει μόνο εκεί που χρειάζεται. Η ξύλινη φατνωματική οροφή φέρει κάνναβο από χωνευτά σποτ, το καθένα στοχευμένο ώστε η δέσμη του να προσγειώνεται στο τραπέζι και όχι στο δάπεδο — το λευκό λινό γίνεται η φωτεινότερη επιφάνεια του χώρου, ενώ οι διάδρομοι μένουν σκοτεινοί. Μια συνεχής θερμή κρυφή γραμμή διαγράφει την περίμετρο της οροφής, ανασηκώνοντας το ξύλο τόσο ώστε ο χώρος να μη μοιάζει σπηλιά, και επιτραπέζια φωτιστικά με καπέλο προσθέτουν δεύτερη, χαμηλότερη βαθμίδα φωτός στο ύψος του καθιστού.
Ένας δικός του νυχτερινός ουρανός — που ποτέ δεν φωτίζει το τζάμι.
Η έναστρη οροφή
Η υπογραφή του έργου είναι μια κατασκευασμένη επί παραγγελία έναστρη οροφή οπτικών ινών: εκατοντάδες σημειακές φωτεινές κεφαλές στην ψευδοροφή, που συνεχίζουν και σε επενδεδυμένο με πέτρα υποστύλωμα, ώστε η οροφή να διαβάζεται ως βάθος και όχι ως επιφάνεια. Πάνω από τα τραπέζια δίνει στον χώρο δικό του νυχτερινό ουρανό — έναν ουρανό που ποτέ δεν φωτίζει το τζάμι, ώστε ο πραγματικός ουρανός και η Ακρόπολη από κάτω του να μένουν τα φωτεινότερα σημεία στο οπτικό πεδίο.
Το κρασί
Το κρασί εκτίθεται με δύο τρόπους και φωτίζεται με δύο τρόπους. Στην ιδιωτική αίθουσα ένας μακρύς τοίχος με φιάλες φωτίζεται από πίσω σε ψυχρό λευκό — μια μοναδική, σκόπιμη τομή θερμοκρασίας απέναντι σε όλη τη θερμότητα γύρω. Στην κεντρική αίθουσα η έκθεση φωτίζεται αντίθετα θερμά, ως ψηλός τοίχος δίπλα στο πιάνο και ως ελεύθεροι πύργοι ανάμεσα στα τραπέζια, μετατρέποντας τις φιάλες σε φωτεινές στήλες που δίνουν στο μάτι σημείο ανάπαυσης ανάμεσα στα τραπέζια και τη θέα.
